Rob Oosterboer

Het leukste speelgoed... maak je zelf. Vorige weekend hadden we een vriendje van Mathijs over de vloer. - Hoewel, over de vloer? Mathijs zien we hier bijna niet meer binnenshuis. Buitenspelen is het credo. Maakt niet uit wat voor weer het is. Het dorp moet en zal onveilig gemaakt, ballen getrapt, het bejaardenhuis beklommen, karpers geaaid, het bos verkend en kikkers gevangen. - Twee jongetjes van 10. Wat nu? Dat vroegen ze zich zelf ook af. Je kent dat wel; kasten vol duur speelgoed, spelconsoles, DVD's enzovoort, maar 'niets te doen'. Zo'n moment. Nou, dat duurt als het aan mijn lief en mij ligt maar even. Een ritje naar de lokale doe het lekker zelf speciaalzaak leverde hout en wat stukken PVC-buis op. Uit de afvalbak van de zagerij en het PVC lag nog ergens in de werkplaats. Kostte dus nog niks ook. En wat heb je dan? Twee dagen pret.
Want wat is er nou leuker dan spelen met iets dat je eerst zelf hebt bedacht en gemaakt. Ja, dat bedenken en maken misschien. Dat zou kunnen. Het zou zomaar uit het Bres Spelenboek kunnen komen. Een heel weekend ging op aan het in de rondte schieten van pijltjes en besjes en het pimpen en modificeren van het materiaal. En het mooie ervan? Je hoeft er zelf bijna niets aan te doen. Haha... Behalve genieten van die gastjes die zich vermaken in de tuin. En dat die tuin dan een steeds grotere bende wordt? Dat ruimen ze zelf heus wel weer op. Het hele weekend geen kind aan de kinderen.
Na een item in 'Klokhuis' afgelopen week zijn Mathijs en zijn vriendjes nu hun wings aan het halen. Met wat visdraad en pedaalemmerzakjes wordt de een na de andere parachute gemaakt. Die willen nog wel eens in de bomen of op daken belanden. Kinderen bezig houden is een makkie! Soms. Hoeveel lol kun je hebben MET EEN ROL VUINISZAKKEN?
Als mensen wel eens aan me vragen waarom ik in vredesnaam weer aan de kinderen ben dan hoef ik alleen maar aan dit soort dingen te denken. Natuurlijk krijg ik ook wel eens hoofdpijn van ze - Hoofpijn is erfelijk. Dat krijg je van je kinderen. - maar dat gaat altijd snel weer over. Bijvoorbeeld als m'n telefoon gaat en ik blij roep dat ik een fan heb. En dat Mathijs dan zegt:"Misschien is het Beyoncé wel." Dan ben ik verloren. En een beetje misselijk; Beyoncé? Brrrrr...

Natuurlijk is het zo'n typisch Amerikaanse feel-good A-rated kinderfilm met een flinterdun verhaaltje, wendingen die je al ziet aankomen voordat de titels draaien en dito plot. En, ja natuurlijk: een boodschap! Geen Amerikaanse kinderfilm zonder boodschap. Voor fel realisme in het genre moet je toch in Scandinavië zijn. Daar maken ze echte kinderfilms. Maar dat terzijde. En toch heb ik er met veel plezier naar zitten kijken. Of luisteren, eigenlijk. School of Rock. Eigenlijk zou dit verplichte kost moeten zijn voor alle kinderen van de MTV en Cartoon Network generatie. Want belangrijkste boodschap: Christina Aguilera sucks! Big time! - En dan heb ik het niet over een blowjob. Ja, vast ook wel maar dat bedoel ik dan weer niet. -
Onder de titel is een prettig stukje muziek gemonteerd waarmee de toon direct luid en duidelijk gezet is; Fight van de voor de film geformeerde band  No Vacancy. Voordat de film voorbij is komen er juweeltjes als Touch Me van The Doors, Led Zeppelin met The Immigrant Song en T-Rex' Ballrooms of Mars voorbij. Denk verder AC/DC en hoppa: 'Kinders... opletten... DIT IS MUZIEK! Fuck MTV!' Gezien de reacties gaat het nog even duren om het kleine volkje hiervan te overtuigen.
Na deze rolprent, de kinderen naar bed, hield ik het ook voor gezien. Agnes en Iris volgden mijn voorbeeld. Iris en ik probeerden nog een half uurtje een splatter-horrorflick maar dat ging het dus echt niet worden. De slaap kwam al gauw maaar het geluid van de wekker helaas ook.
De eerste echte schooldag van Jirina. Naar Brielle dus. Dat lijkt een heel eind, maar dat is het niet. Dat is meer tussen de oren ver weg. Het is maar 7 kilometer van deur tot deur. Op de fiets. Met een 'zware' rugtas op je rug. Waanbeelden van wind en regen en dan lekker met de auto naar school gebracht worden. O gottegottegot!  Ik ben dan wel van ver, heel ver, na de oorlog dus ik ben nooit op een fiets met houten banden van Rotterdam naar Groningen gefietst voor een mud aardappelen. - Wat dat betreft heb ik dus ook nooit in Het Verzet gezeten zoals zo'n beetje half Nederland van de oorlogsgeneratie. Nee, zelfs geen Joods gezin in het fietsenschuurtje. Sorry. - Maar een retourtje Nieuwenhoorn - Brielle? En dan ook nog de hele dag uitrusten alvorens terug te fietsen. De jeugd van tegenwoordig. Na een boterhammetje en een bak pleur escorteerden Agnes en ik de kersverse brugpieper naar de Geuzenstad.
Het viel me niet tegen. Dankzij de oefeningen bij de fysio. Ik had wel flink last van gebrek aan doorluchting. Vooral de brug over de N57 hakte er flink in. Omdat mijn lief erbij was hield ik me groot. Nog niet halverwege omhoog zaten mijn beenspieren zo'n beetje zonder zuurstof en beet de verzuring zich flink vast in dijen en kuiten. Misschien was het niet echt verstandig maar ik heb wel zo'n 30 kilometer gefietst. Ik zie wel wat dat met me gaat doen. In elk geval behoorlijk pijn in m'n r.voet. En uitgevloerd. Dr. Balk vindt dat ik me maar eens moet neerleggen bij m'n toenemende beperkingen. Geen pillen meer. Quote, unquote 'Junk!''
Ja, dr. Balk. Ook dat nog. Ik had een flink aantal aan hartfalen gerelateerde symptomen; moe, lusteloos, vocht vasthouden, urineretentie, kortademig, krachtverlies. En nog het één en ander. Ik was er echt goed ziek van en moest op audiëntie komen. Een ochtendje onderzoeken bracht niets aan het licht. De dokter concludeerde dat het ziektebeeld veroorzaakt werd/wordt door bijwerkingen van pijnmedicatie. En... dat dit nog wel een paar maanden - 'WAT!!' - zou kunnen duren. Tussen neus en lippen door wees ze me er ook nog even op haar eigen wijze ( 'Vetprop' ) op dat ik nu toch echt veel te dik ben. 104 kilo. Mmmm. Lijnen dan maar. En fietsen. En oh ja: Jirina had het leuk gevonden op school te oordelen naar de verhalen. (Ja, fijn dat u even interesse veinzend informeerde.)

Gelul. Om daar dan maar eens mee te beginnen. Eens in de zoveel tiijd ga ik met m'n hoofd naar m'n maatschappelijk werker, Jan, voor een opfrisbeurtje. Het was er weer eens tijd voor. Zo'n beurt moet je je als volgt voorstellen: Na verloop van tijd raakt m'n hoofd een beetje vol met van alles dat ik meemaak. Dingen die ik zelf doe maar ook van die gevallen die zommar gebeuren, me overkomen of die ik, suf als ik soms kan zijn, helemaal niet aan zag komen. Dat gaat dan een beetje door de war, het ene valt om, er raakt wat kwijt, soms kom ik incomplete dingen tegen - zekerheden met de samenhang van een onpaar sokken - , gedachten die ik nog een plekje moet geven. Zoiets. Jan schudt er een beetje aan, een paar klappen tegen de zijkant zoals bij een oude TV die stoort, luistert vooral, confronteert me met van alles, helpt me relativeren en (de slijmerd) wijst me op m'n kwaliteiten. Waar 'ie dan snel mee klaar is.
Nee, da's niet helemaal waar. Ik lag een keer op de harttransplantatie-unit met een man die er niet al te best aan toe was, Zo'n twee keer in de week kreeg hij pak 'm beet dertig klappen van z'n ICD, hij was doodsbang voor de tandarts ( en tandenborstels, maar dat terzijde. Hoewel dat hier wel mee te maken heeft.) en heel z'n gebit moest profylaxe getrokken worden door de kaakchirurg. Tandarts/kaakchirurg. Dat maakte qua bang niets uit. Zo goed en kwaad als het ging (Ik was zelf ook niet erg lekker. Iets met m'n hart of zo.) probeerde ik m'n buurman gemotiveerd te houden. Ik verloor hem, zoals dat gaat, uit het oog maar hoorde later wel van Jan dat het mijn peptalks waren die de man op de been hadden gehouden. Voor wat het waard was... nou ja, in iemands laatste, wellicht minder bange dagen. Ook helemaal niet ongewoon kreeg ik niet veel later een mailtje dat buur overleden was. Weer iemand waarvoor transplantatie te laat kwam.
Nou, voor mij kwam transplantatie net op tijd. Daar ging m'n zorgvuldig geplande uitvaart. - vreemd woord trouwens. Ik was dus echt niet van plan te gaan varen. Tenzij het grondwaterpeil onder de begraafplaats ongewoon hoog zou zijn. Wat dan weer de vraag met zich meebrengt of grafkisten water dicht zijn of dat je dan onverwacht een zeemansgraf krijgt. Ik heb vroeger wel gesurfd, een beetje, maar heb nog steeds een hekel aan al dan niet postume natte voeten.  - Dus doe ik voort. Doodgaan kan altijd nog wel een keertje. Ooit. Dus dat feestje komt er echt nog wel.
Jan en ik hadden een uurtje in de agenda gezet. Het werden er twee. Het verlies van m'n baan. Ziek zijn nu en in het algemeen. De veranderende thuissituatie en de medeverantwoordelijkheid voor het (weer) opvoeden van jonge kinderen met alles wat daar bij komt kijken. ('Ja, jij zal het eens makkelijk doen. Waarom hè, als het ook moeilijk kan?') Samen concludeerden we dat ik nooit voor de makkelijke weg zal kiezen en dat ik op die manier ook andere patiënten heb laten zien dat muren er zijn om geslecht te worden. We lachen nog even om het terziele gaan van het internetforum van de STIN door mijn hand. Maar ook dat, hoe onleuk het ook klinkt, dat ik er toch wel rekening mee moet houden dat de fysieke en medische staat waarin ik nu verkeer wel de voorbode kan zijn voor verder verval.

Ja, een transplantatie is natuurlijk geweldig maar komt zonder garanties. En er is goedbeschouwd best veel wat ik niet meer kan. Of niet meer wil. En ja: Ook zoveel dat ik nog wel kan. Da's niet zo moeilijk: Dood lig je er maar een beetje voor spek en bonen bij. En dat gebiedt me te zeggen dat ik best nog heel veel in zou kunnen leveren, fysiek/medisch gezien, om het leven nog op prijs te stellen. Maar nu even niet. Ik voel me waardeloos. Was ik in een vorig leven het wormvormig aanhangsel aan iemands blinde darm? Het is elke keer weer een strijd, zeg maar vechten tegen de bierkaai, als ik weer in moet leveren. Zoals nu blijkbaar. Dat duurt nog wel even tot ik me er dan uiteindelijk maar weer bij neerleg en naar nieuwe wegen ga zoeken. Zo is dat steeds gegaan. Zo zal het nu ook wel weer gaan.

Met alles weer op z'n plaats in m'n hoofd rij ik door de regen weer naar huis. Ik zie niets door de voorruit want goedkope en dus maar snel vervangen goedkope ruitenwissers terwijl het in m'n hoofd weer helder is. Ik had Jirina beloofd risotto con funghi te maken. Ik maakte de dag af op de twee vierkante meter die ik m'n, onze, what ever, keuken noem. Risotto, in folie gestoofde vis met van die groene Italiaanse namaakbloemkool, De tafel gedekt. Muziekje aan. Het wordt al net echt. Nog efkes.
Oh, dat je niet denkt dat ik elke dag zo uitgebreid en verantwoord kook want vandaag stond ik gewoon te kliederen met vis en beslag om kibbeling te frituren. Ook lekker.

Vandaag de stoute schoenen maar eens aangetrokken en de poli HTX gebeld. Heel erg lekker gaat 't niet. Komt het door medicijnen? Toch m'n hart? - Wat ik niet denk. - Zit het dan tussen m'n oren? Dat zou natuurlijk ook zo maar kunnen. Er is nogal weer wat gebeurd. Om niet te zeggen dat er van alles aan het gebeuren is. Agnes en ik hebben me de afgelopen twee weken eens goed geobserveerd. Ehhh, waar is het briefje? Ah, eens kijken; Moe, slecht slapen (in- en doorslapen), vocht in enkels (longen, buik?), slecht plassen (steeds veel aandrang en dan hele kleine beetjes plassen), diarree, last van ogen (waterig zicht, dikke oogleden), zenuwachtig/gespannen (Ik heb van de week veel op de weg gezeten (Ik kan beter in Rotterdam gaan wonen.) en het autorijden beviel me voor geen meter. Normaal gesproken rijd ik, helemaal mee eens, tamelijk offensief. Snel rijden in druk verkeeer heb ik nog wel eens professioneel gedaan. - Ik herinner me nog steeds een ritje Spijkenisse - Venlo met een boefje. Een dik uur. 180 op de teller. - Anticiperen op gedrag van anderen, pro-actief en soepel rijden. Lekker. Eén met je voertuig, handen en armen ontspannen, blik ver vooruit, alle zintuigen in overdrive. Zen! Snel rijden is niet hetzelfde als agressief jakkeren. Maar de afgelopen dagen? Ik zat met witte knokkels achter het stuur. ik snapte geen bal van wat alle anderen aan het doen waren. Zweten. 100 Keurige kilometertjes op de teller. Niet leuk.), pijn in gewrichten, misselijk.
De meeste klachten treden op bij vermoeidheid en na inspanning. En wat is dan inspanning? Ik doe geen reet. Mijn bijdrage in de samenwoon- verhuis- en ontruimperikelen beperken zich tot de hele dag met auto + aanhanger rondkarren en hier en daar een incidenteel schroefje losdraaien en elders weer vastdraaien. Ik doe weer een klein beetje fietsen en zo af en toe een boodschapje. That's it. As usual. Oh ja, en deze misselijke stukjes tikken. Natuurlijk. En me fijn ergeren aan... ja, aan wat niet?
Voetbal bijvoorbeeld.

Net Zuid-Afrika achter de rug. Zo'n beetje elke club in het betaald (Waarom mannen die een balletje willen trappen betalen??) voetbal is financieel dood. Katwijkse Boys heeft een beter liquiditeit dan AFC Ajax. Nou, en dat zijn toch Joden, dat je denkt van die hebben wel wat te verbrassen. Maar nee. Op de fles. En dat moet de belastingbetaler zeker weer gaan betalen? Het is natuurlijk een raar idee om te denken aan een flinke bezuiniging op personeelskosten? Er loopt bij de clubs genoeg personeel rond dat best 75% gekort kan worden op hun salaris. Dus niet zo janken.
En dan moeten we ook nog het WK willen in 2018 of 2020. Goed idee dacht ik eerst. Stadions en andere faciliteiten verhuren aan de MAFIFA, hotels vol, belastinginkomsten. Kassa! Een groot gedeelte van het gat in de begroting gedicht. Zo gaat dat toch? Ik heb iets, jij hebt het nodig; Als je genoeg betaald wil ik het wel een tijdje beschikbaar stellen. Nee! Fout! De Nederlandse gemeenschap moet diep, heel diep, tot in de voering, in de buidel tasten. Dit gaat miljoenen kosten. Belachelijk. We worden hier gewoon gemanipuleerd door een stelletje grootheidswaanzinnigen met een paar steekjes los in de bovenkamer. En we trappen erin. De politiek voorop. De sukkels.
Neem een voorbeeld aan Haarlem en België. Niet dat er bij FC Haarlem veel gebeurt maar als Feijenoord, Ajax en PSV tenonder gaan scheelt dat al tonnen per weekend aan onder andere politie-inzet. En in België willen ze dat WK helemaal niet meer. Daar trekken alleen nog een paar bobo's stuip maar da's al. Slimme jongens in dat Belgische parlement.

Maar goed. Tussen het ergeren en de fysiotherapeut door heb ik vanmiddag wel alle bekabeling in de huiskamer in orde gemaakt. Dus HDTV zonder door de war rakende bitjes en bytejes. Geen stroomkabels die storen op coax voor TV en ICT. Nu alleen nog netjes wegwerken. 'En wanneer gaat dat dan gebeuren?' Mij kennende? Nooit! Als het werkt is het goed.

Ik ga nu de opgeflufte versie van 'Jaws' afkijken. Blijft leuk. 'We need a biggerboat!'

Morgen rustdag. Verplicht.